Bosklassen dag 1


Bosklasssen dag 1

 

De dag was eindelijk daar… gepakt en gezakt mochten de leerlingen van het 5de en 6de leerjaar naar school komen. Niet om daar te overnachten, nee, om de bus op te springen die ons naar Durbuy zou brengen.

Vol spanning stonden ze in groep te wachten tot de bel zou gaan. Toen dat verlossende signaal eindelijk klonk, konden we eindelijk de bus laden. Dat ging heel snel dankzij de hulp van vele lieve ouders. Dank u wel! Met maar een klein beetje plaats over, konden de deuren van de aanhangwagen sluiten en konden ook de kinderen opstappen. Dag, mama’s en papa’s! Tot vrijdag!

De rit verliep vrij vlot. Even wat file voor Brussel, een heel pak mist in de buurt van Namen en een overgevertje de laatste kilometer… we waren er!

Wanneer de bagage was uitgeladen, konden de kinderen eindelijk hun kamer zien. Wat een gejuich, in de meeste kamers waren er stapelbedden van 3 personen! Maar wie mocht daar liggen? Alles werd geregeld en afgesproken. In sommige kamers zouden er wissels gebeuren na 2 nachten. Dat hoeslaken rond de matrassen doen, is de grootste moeilijkheid. De bewondering  voor alle mama’s en papa’s die dit regelmatig doen, stijgt.

Half één, etenstijd! Willem legt ons alle regels van LPM uit terwijl we aan de aspergesoep zitten. Daarna volgt rijst, kip en een saus vol lekkere groentjes. Er is zelfs een dessertje voorzien: vanillepudding met speculaas. Er worden hopen eten bijgehaald.

Met onze stapschoenen aan gaan we dan naar het centrum van Durbuy. De mistbanken zijn ondertussen volledig opgeklaard en de zon is gretig aan het schijnen.  Monitor Tom  vertelt ons de geschiedenis van  graaf ‘JDB’, gespeeld door Jules, die leenheren kiest en Durbuy redt van rovers. Onze graaf huwt adelijke  Margo en ze krijgen Kato als dochter. Zo wordt de geschiedenis van Durbuy levendig in beeld gebracht en alle 62 paar oren luisteren aandachtig.

We eten een wafel als 4-uurtje en drinken een sapje terwijl we wat later op weg zijn naar het zwembad. Dat ligt zo’n 2,5 kilometer van het centrum van Durbuy! Gelukkig weten de juffen wat binnenwegen en we verkorten de wandeling tot 20 minuten.

We genieten  heerlijk van het water, het bubbelbad en de springbokken zodat de 75 minuten zwemmen supersnel voorbij gaan.

De bus van LPM haalt ons op aan het zwembad en brengt ons naar onze-nieuwe-thuis-voor-een-week waar we meteen aan tafel mogen gaan. Deze keer is het boterhammen met kaas, salami of confituur! Er wordt weer een heel pak eten bijgehaald. De buitenlucht heeft ons hongerig gemaakt.

Alweer haasten na het eten! Handdoeken en zwemgerief openhangen, lange broeken aan, jas en zaklamp mee en op naar de LPM-grot!

Niet iedereen is hier erg happig op, maar we gaan allemaal mee, zetten allemaal een helm op, gaan allemaal tot de ingang en gaan allemaal – oeps nee, niet allemaal – de grot in. Sommige kinderen overwinnen hun angst en doen toch iets wat ze eerst dachten niet te doen. In de grotten moet je klimmen en klauteren, kan je glijden van een glijbaan, is er een smalle schoorsteen waar wat lenigheid een grote hulp is, maar is er vooral ‘het handje van de speleoloog die deze grot voor het eerst verkend heeft’. Wat? Vraag maar een je kind wat dat nu eigenlijk was!

Ondertussen is het donker en we moeten nog terug naar de gebouwen van LPM. We steken, in het donker, de brug over de Ourthe over. Geen gewone brug! Een touwenbrug met balkjes! Cool! Dat noemt een spoorwegbrug! Geen angst! Het is volledig omringd door netten, dus er kan niets gebeuren! De waaghalzen vinden het leuk om de brug te laten wiebelen, terwijl anderen het liever stapje voor stapje doen met de handen om de touwen. Dat kan allebei!

Zo bereiken we LPM1 en dan is het slaaptijd. Tanden poetsen, handen wassen, plassen, pyjama’s aan, hier en daar een medicijntje of plakkertje en lichtjes uit! De ‘top’ van de dag? Dat was voor de meesten wel de speleo!

Kunnen we dat morgen nog beter doen? Wordt vervolgd…