Bosklassen dag 4


Bosklassen dag 4

 

Wat een voorbeeldige leerlingen, ook deze ochtend mochten de leerkrachten doorslapen tot 7.00! Onze kinderen werden beloond met chocopops en bokes met confituur. We merken dat het lawaai in de refter, waar we trouwens met 3 verschillende scholen samenzitten, in de ochtend het beste meevalt. Hoe later op de dag, hoe luider. En af en toe zorgde een vallend glas wel voor een kort stiltemoment. De onhandige leerlingen waren telkens die van De Zonnewijzer…

Na het stevig ontbijt trokken we alweer onze stapschoenen aan. De zon was van de partij en het werd een mooie wandeling. Aan de hand van aanwijzingen en foto’s zochten de leerlingen zelf de weg. Jaja, dit deden ze niet slecht. We liepen niet verkeerd, maar toch was de tocht lang en zwaar genoeg. Hun hoofden hingen bijna tot aan hun knieën en velen zochten een stevige stok in het bos om te gebruiken als wandelstok. Alle hulpmiddelen waren welkom.
De eindbestemming was het sprookjesachtige Kasteel van Petite Somme, waar ze onderdak bieden aan een spirituele leefgemeenschap. We kregen er een rondleiding in enkele kamers, in het museum, mochten mee de ‘Hare Krishna’ zingen in de tempelkamer en werden getrakteerd door de ambachtelijke bakker. De batterijen waren weer opgeladen na dit bezinningsmoment (toch zeker voor 20%) en iedereen was dan ook super blij toen de juffen hen vertelden dat we met de bus terug naar LPM zouden gebracht worden. Ineens hadden ze energie genoeg om de kelen nog eens open te zetten onder leiding van onze zangjuf. De stemmetjes worden hier en daar al wat heser…

Kapitein Hugo wachtte ons op met soep, fishsticks, spinazie en puree. Spieren werden aangesterkt en dat was nodig voor onze volgende uitdaging. Al zingend, ja ze kennen ons repertoire hier al in Durbuy, vertrokken we met de bus naar een touwenparcours. Op verschillende niveaus en op eigen tempo kon iedereen zich uitleven tussen de bomen. We zagen springende, vliegende en evenwicht zoekende leerlingen die elkaar hielpen en aanmoedigden. We zagen dat het goed was.
Af en toe wel met bibberende knieën en een traan en sommige jongens met euhm … een gordel die alles wat afspande… (soms missen we misschien toch een meester voor dit soort problemen) Maar iedereen heeft dit schitterend gedaan!
Na deze euforie toch een klein dipje bij de kinderen wanneer we hen vertelden dat we weer te voet naar ons verblijf moesten.

We hadden net een kwartier de tijd om ons klaar te maken voor de langverwachte fuif… Sommigen namen hun chicste kleren uit hun valies, anderen vonden dit niet nodig en nog anderen trokken hun nachtkleedje aan, omdat dat hun mooiste ‘kleedje’ was dat ze bijhadden. Haren werden eens heel goed gekamd en bij de jongens kwamen de potten gel en de parfum naar boven. Bij aankomst aan de zaal keurden de kinderen elkaar en er ontstonden vriendschappen. De animatoren openden het feest en leerden onze kinderen wat leuke dansmoves. Ook een lekkere braadworst mocht niet ontbreken.

Na een kort maar krachtig feest, keerden we naar onze eigen zaal terug waar we alles in gereedheid gebracht hadden voor een heus ‘wedden dat’ spel. Er werd eiwit opgeklopt en boven iemands hoofd gehouden, ze maakten een levende piramide van 3 verdiepingen hoog, moesten een puzzel in elkaar zetten, woorden uitbeelden, … en dat allemaal binnen een bepaalde tijd. Jullie komen thuis wel te weten welke opdrachten er allemaal geslaagd zijn en welke niet.

Om onze laatste avond nog leuker te maken, zetten we een film op en kropen we gezellig bij elkaar in onze slaapzakken. Sommige oogjes konden de zwaartekracht niet meer de baas en lieten zich vallen, anderen gaven niet op en genoten tot het laatste moment.

Tijd om in ons bedje te kruipen voor de laatste nacht. Morgenvroeg moeten we de inhoud van die kamers weer in de (juiste) valiezen krijgen, dat wordt de laatste uitdaging. Maar dat zijn zorgen voor morgen

Slaapwel, hopelijk geen natte bedjes morgen…