Bosklassen dag 5


Bosklassen dag 5

 

De bosklassen zitten erop…

Wat gebeurde er nog de laatste dag? Wel, waarschijnlijk hoorden jullie al de verhalen, maar dit is de juffenversie…

Donderdagavond… Terwijl  ‘de kids’ naar de kamers zijn vertrokken om hun tanden te poetsen, te plassen en in hun bedjes te kruipen, nemen wij afscheid van Pascale. Zij is als vrijwilligster met ons meegegaan om ons te helpen bij deze grote bende, maar moet op vrijdag gaan werken. Superhard bedankt, Pascale! Je hebt ons enorm geholpen!!! En dan snel naar de kamers om de stilte in voegen te brengen…

Terwijl wij vrijdagochtend onze koffers aan het pakken zijn, begint het lawaai langs alle kanten ons te bereiken, ze zijn wakker. Gelukkig ze hebben het toch na 7 uur volgehouden!

Omdat we om 9 uur de kamers moeten verlaten, laten we ze alvast hun koffers maken. De verschillen zijn groot! Wanneer we om 8 uur gaan ontbijten, zijn er al die met hun koffer naar beneden kunnen, terwijl anderen nog steeds aangemaand moeten worden om hun kleren aan te doen of hun haar te kammen. Het ontbijt bestaat vanmorgen uit yoghurtjes en brood met choco, smeerkaas en confituur. Het gaat vlot binnen zodat we snel weer naar de kamers kunnen.

Er zijn kinderen die ‘onder hun bed’ als linnenzak hebben gebruikt en dus even uit het zicht verdwijnen wanneer ze hun spullen moeten pakken. Anderen hebben hun voeteinde als kast gebruikt. Natte spullen en schoenen moeten uit de gang gehaald worden en daar moeten we velen aan herinneren.  ‘Ik ben klaar’ wordt bij vele kinderen ‘En dit? Is dit ook niet van jou? Vergeet je toiletzak ook niet! Hé, hier staat jouw naam op! Roep X nog eens terug!’ De juffen worden de specialisten in slaapzakken-terug-in-zakjes-steken. Vuilnis gaat in de vuilnismanden en langzaamaan worden de vloeren weer zichtbaar in de kamers… Hé, vergeet je hoeslaken niet van je bed te doen! Over het algemeen is iedereen tijdig klaar. Kamer 3 (jongens) vult de zak met ‘gevonden voorwerpen’ (van niemand…) het meest, kamer 4 (meisjes) heeft problemen met de deathline. Eentje heeft problemen om al haar spullen weer in haar koffers (!) te krijgen: een deken, een kussen, 5 jassen… Tja, we zijn hier maar 4 nachtjes geweest, maar er zijn er die een maand kunnen leven met de spullen uit hun koffers… Uiteindelijk lukt het met wat hulp van de juffen!

Gewapend met pen en papier gaan we dan het centrum van Durbuy in. De kinderen krijgen een uitleg in het Frans, maar met gebaren en de makkelijkste woorden (die ook in het Nederlands bestaan) weten ze dat ze een fotozoektocht moeten doen. In kleine groepjes gaan ze op weg. De nis in de muur blijkt een moeilijke te zijn en regelmatig zoeken ze de hulp van de juffen op om hier toch een tip rond te krijgen. Het zonnetje komt er vandaag aarzelend door en laat de natte straten stilletjes opdrogen. Het heeft goed geregend vannacht.

De foto’s zijn grotendeels gevonden, banden zijn gesmeed met andere scholen die ook in het stadje zijn, hongerige magen beginnen te roepen. Op weer naar LPM!

Gebraad (kalkoen voor onze halals), erwtjes, worteltjes en aardappelen met een lekker sausje zijn onze laatste maaltijd van de bosklassen. De leerlingen krijgen nog een bandje als aandenken. Er wordt innig afscheid genomen van monitor Tom en daar is de bus.

 

De rit naar huis verloopt supervlot: nergens file! Er zijn wel kinderen die misselijk zijn. Maar de plaatsen vooraan en beneden in de rijrichting zijn beperkt en zakjes moeten bovengehaald worden.

Weerde is in zicht, vaarwel LPM, dag Zonnewijzer!

 

Wist je dat er ongelooflijk veel ouders supergoed naar ons geluisterd hebben? Bijna iedereen had de verplichte badmuts mee, bijna iedereen had schoenen met een reliëfzool! Dank u wel!!

Wist je dat we superstoere kinderen hebben die goed kunnen stappen en overal op z’n minst hun best deden om iets te proberen wat ze nog nooit gedaan hadden? Proficiat!

Wist je dat we aan de tafelmanieren nog wat werk hebben…

Wist je dat we de enige school waren waar scherven vielen? Bijna dagelijks vielen er glazen, steeds aan de tafels van De Zonnewijzer…

Wist je dat wij (de juffen) nog nooit zo veel post kregen van collega’s en ouders? Ook kregen we koekjes en Merci-kes en chocolaadjes! Dank je wel!

Wist je dat juf Eva N met ons meeging? Mega dank je wel, Eva!!!!!!

Wist je dat we maar erg weinig ‘gevonden voorwerpen’ hebben? Ze hangen onder het afdak van het oude fietsenrek. Kom dat zien!

Wist je dat we in al die jaren (Bijna 20 jaar – om de 2 jaar) we nog nooit naar het ziekenhuis hebben moeten gaan?

Wist je dat we deze week met 6 verschillende scholen in LPM1 zaten?

Wist je dat we om naar LPM te kunnen komen al voor de komende 8 jaar gereserveerd hebben?