Zeeklassen dag 4


Eerst en vooral moeten we een fout rechtzetten… dag 3 is NIET de moeilijkste dag! De gang is nog nooit zo stil geweest om 7.15 (zélfs de kamer van 8!), de ochtendmuziek gierde nog nooit zo vrolijk, de ogen van de kinderen schoten nog nooit zo met vuur naar ons… ! Schuifel-schuifel naar de WC, schuifel-schuifel terug naar de kamer om zich om te kleden. Maar ook sommige juffen hadden het héél moeilijk om hun ogen open te krijgen, moeten we eerlijk toegeven. Beide partijen hadden het zwaar, wat hebben we toch een héél zwaar leven… Luister naar ons lijflied van vandaag: https://www.youtube.com/watch?v=BFugEoNNUFc

Ook in de ontbijtzaal was het opvallend stil, al werden er weer genoeg calorieën opgenomen. Geen nood, ze worden ook steeds snel verbrand. De voeten kreunden toen de stapschoenen voor een vierde dag op rij werden aangetrokken. Deze keer wandelden we richting tram. Onoplettende kinderen botsten af en toe tegen een paaltje. We willen jullie wel graag meegeven dat jullie kinderen zich voorbeeldig gedroegen op de tram. Ze stonden recht voor ouderen en hielden het rustig, al kan dat laatste ook te maken hebben met hun zwaar leven natuurlijk…

In Nieuwpoort deden we twee activiteiten. De eerste was een teambuildingsopdracht. Ze moesten klimmen, klauteren, tekens zoeken, rollen over tonnen, … en elkaar aanmoedigen en helpen in dit alles. Ze deden dit op een schitterende manier, al speelde de vermoeidheid hun soms parten: “Ja, zet uw voet li…li…li…li..euhm re…rechts, bedoel ik!” Ze gebruikten hulpmiddelen, zo werd de balustrade naast de klimmuur mee ingezet om hun doel te bereiken. Sommige instructies kwamen zelfs niet aan door de hese stemmen, maar wat was het een schitterend schouwspel!

Na al dit hard labeur wogen hun armen als lood, toch konden ze in de middag nog net een broodje vasthouden om de batterijen terug op te laden voor deel twee. Nu waren de beenspieren aan de beurt.

De zon scheen volop, de temperatuur was ook dik oké, het landschap magnifiek. Ideaal voor een ritje van zo’n 7 km met de kickbikes, dit is een soort step. We vertrokken met volle moed en vonden het echt superfijn, maar al snel werden we herinnerd aan ons zware leven. “Juf… mijn rem blokkeert, mijn knie wil niet meer plooien, mijn voet doet pijn, ik heb honger, mijn tenen knellen in mijn schoenen, is het nog ver, …?” In het midden van de rit ging zelfs één leerling gewoon zitten in het midden van de weg met de boodschap: ”Juf, ik stop ermee!” Zo simpel kan het soms zijn… Maar we moedigden elkaar aan, er waren zelfs dappere vrijwilligers die afwisselden op een step met platte band. We trokken elkaar over de eindstreep. En aangezien er in dat deel van Nieuwpoort geen huizen stonden en we dus niet konden aanbellen bij mensen om naar toilet te gaan, moeten we ons excuseren bij de lokale boeren voor de extra bemesting hier en daar.

Het vertrek viel zwaar, wéér stappen… Gelukkig konden we ze lokken met de frietjesmaaltijd in de Flipper! Onderweg namen we even een omweg door een vermoeid brein van een juf, maar met een stevig staplied haalden we nog ruimschoots onze tram.

Eens thuis, werden we beloond met kip, appelmoes en frietjes! Het zware leven ging verder met de boodschap dat de leerlingen eerst hun valiezen al grotendeels moesten maken, alvorens ze mochten fuiven. Op die manier zijn de juffen al geruster voor morgenvroeg en zo konden de buiken ook recupereren na al die frietjes om terug in onze dansoutfit te passen. We moeten wel enkele ouders waarschuwen voor vrijdag. Sommige leerlingen waren verdacht snel klaar met inpakken om te kunnen gaan fuiven…maar hoe we dié valiezen morgen zullen dichtkrijgen, is een andere vraag… Zet jullie dus rustig neer als je de valies van uw kind opendoet, adem in en uit en weet dat uw kind de tijd van zijn leven beleefde en heel flink en zelfstandig zijn eigen valies…euhm…maakte.

Geen gezucht en geblaas op de fuif, alle benen en armen waren ineens gerecupereerd, want er werd wat afgedanst. In een dancing moet je je mondmasker tegenwoordig opzetten als je niet gevaccineerd bent, we kunnen jullie garanderen dat dit een hele uitdaging is. Safety first natuurlijk, maar een dikke chapeau aan al jullie dappere kinderen! De foto’s van de fuif zullen van mindere kwaliteit zijn, onze excuses. Waren de fotografen moe of werkte de flits niet goed? Nee, het waren de gsm’s die de bewegingen van de uitbundige leerlingen niet meer aankonden. We konden nog uren doorgaan met dansen, maar dan zouden sommigen de ochtend van dag 5 niet meer halen.

We hielden het dan maar voor bekeken en kozen voor een allerlaatste en rustige activiteit. We kropen gezellig in onze slaapzak in de grote zaal en keken samen naar een film. Een paar leerlingen waren we al na enkele minuten kwijt, ze zaten in dromenland, hun zware leven eisten hun tol…

De rest van hun nachtrust deden ze in hun bed, de rest van de film zien we morgen in de bus…als we er geraken, natuurlijk… Slaapwel!